Vismigratie probleem

Vroeger konden vissen vrij migreren. Nu niet meer. Door klimaatveranderingen, zeespiegelstijging en bodemdaling is wereldwijd het waterbeheer steeds actiever en dynamischer geworden. Waterbeheerobjecten vormen barrières, zoals stuwen en gemalen en worden gebouwd om mensen en hun leefomgeving te beschermen en stromend water wordt gebruikt als energiebron.

Vissen zijn hier de dupe van. Hun migratieroutes zijn nu afgesneden. Vissen hebben deze migratieroutes nodig om hun reis naar de paaigebieden te kunnen voltooien en zich voort te planten. Sinds 1970 zijn wereldwijd populaties van migrerende (zoetwater)vissoorten met 76% afgenomen. Binnen Europa is 37% van de zoetwatervissoorten bedreigd. Zo is de palingstand zelfs teruggedrongen met 97%. Voor veel vissoorten waarbij migratie van belang is voor de voortplanting, zoals de aal, is het faciliteren van migratiemogelijkheden essentieel. Alleen met een goede vissoortenbestand is een gezond ecosysteem met goede waterkwaliteit mogelijk.

Europese Unie

De Kaderrichtlijn Water (KRW) verplicht EU-lidstaten om eens in de 6 jaar stroomgebiedsbeheerplannen (SGBP) vast te stellen. Het huidige SGBP loopt van 2022 tot 2027. Alleen al op de hoofdvismigratieroutes in Nederland zijn er in deze periode meer dan 1.100 vismigratiebarrières op te lossen. De Minister van Infrastructuur en Waterstaat is eindverantwoordelijk voor deze eis, maar ook provincies, waterschappen en gemeenten zijn hierbij betrokken.

Ook binnen Natura 2000 en de Europese Aal verordening wordt aandacht gevraagd voor vrije vismigratie.